Hallo, trouwe volgers van WSS d2. Afgelopen zaterdag stond de returnwedstrijd tegen VDW op het programma. Hadden zij vorige week het thuisvoordeel, deze week konden wij rekenen op de steun van onze trouwe supporters. Zelfs op het vroege tijdstip van 9 uur waren ze aanwezig. Dat was iets wat ook de speler konden waarderen. We hadden dan ook afgesproken om het publiek een leuke wedstrijd te geven. Met deze motivatie begonnen we aan de wedstrijd. Hugo, de aanvoerder van vandaag, gaf de scheidsrechter een hand en koos onze aanvalskant. Hij dacht: ‘Laten we direct voor het publiek gaan aanvallen’. De scheidsrechter floot en we waren begonnen. De eerste ballen gingen als afgesproken van speler naar speler in de vorm van 4-0. Het was José, die na de kaats voor een doorloopbal, uit de ruimte ging. Ze kon deze zelf niet afronden omdat ze goed verdedigd werd. Stefan, die de bal gespeeld had, kwam er direct achter aan. Hiermee verraste hij zijn tegenstander. Met een mooie doorloopbal scoorde hij de 1-0. De eerste aanval was meteen raak. Nu was het de beurt aan VDW om iets terug te doen. Bij de baluitname was onze intentie duidelijk. We wilden vandaag weinig tot niets weggeven. Als wolven die op hun prooi jagen zaten we op de ballijnen. Bij elke bal die gespeeld werd, kwam de dreiging van ons om de bal te onderscheppen. Verder hadden we vorige week gezien waar hun kracht lag. Zij wilden voor de doorloopbal gaan met de aangeef onder de korf. Dat gevaar hadden we vorige week al in de tweede helft weten te neutraliseren door voor te verdedigen. Iets waar we nu vanaf minuut 1 mee waren gestart. Met gevolg dat zij maar amper gevaar konden stichten. Een paar aanvallen en vele onderscheppingen later, begonnen we weer aan een aanval. Dat was in de 5^de minuut door Silvana die de bal wist te onderscheppen, door goed in de ballijn te lopen. Nadat zij de bal had onderschept speelde zij de bal direct naar de korf. Ze ging meteen achter haar bal aan en wist te scoren door een fraaie doorloopbal. Na 5 minuten was het 2-0. We waren echt de bovenliggende partij. VDW had nog geen echte kans gehad. Na het wisselen was het de beurt aan het tweede aanvalsvak om hun kunsten te laten zien. Dat deden ze door mooie aanvallen neer te zetten en goed te jagen op ballen die we hadden verloren. De verdediging had de zaken ook goed voor elkaar. De bal kon niet of nauwelijks naar de aangeef. In de 20^ste minuut wist Anouk te scoren en daarmee het team nogmaals te belonen met een doelpunt. Het was nu 3-0. Vlak voor rust wist VDW te scoren uit een verdwaald schot. Dat bracht de stand op 3-1. Dat was ook de ruststand. WSS was verreweg de betere ploeg. ‘Niks aan de hand’ zou je zeggen, maar toen kwam het. Bij het naar de kleedkamer lopen van de spelers, kwam de coach van VDW bij mijn papa. Zij vroeg of hij wat minder wilde coachen. Zij kwam er namelijk niet bovenuit en hij vertelde te veel wat ze moesten doen. Volgens mij is dat coachen. Ik hoorde mijn papa zeggen dat hij dat niet deed. De deur van de kleedkamer ging dicht en het werd stil. Na een paar minuten kwamen ze weer naar buiten. De wedstrijd ging verder met balbezit voor VDW. Wij waren even de afspraken vergeten die we hadden gemaakt voor de wedstrijd. We begonnen slap aan de tweede helft. We gingen niet meer voorverdedigen, liepen achter onze tegenstander aan. Dit was iets wat mijn papa zichtbaar stoorde. Hij riep de spelers ook bij elkaar. Na het gesprek verliep de wedstrijd weer als in de eerste helft. Wij werden weer de bovenliggende partij. Stefan liet dat duidelijk zien door kort hierop 2x te scoren. De stand was nu 5-1. Toen ook José nog een doelpunt scoorde was de wedstrijd definitief gelopen. Mijn papa ging ook rustig zitten kijken en genieten van het spel dat zijn ploeg liet zien. Doordat VDW nog 1x wist te scoren werd de eindstand uiteindelijk 6-2. Mijn eerste deel van de dag in de sporthal zat erop. Nu snel naar huis om even uit te rusten voor het middagprogramma. Op het menu stond nu namelijk het recreantentoernooi waar mijn moeder aan mee deed. Hier zou ook de vraag beantwoord worden, van wie ik mijn atletisch vermogen en het spel inzicht had gekregen. Na een aantal wedstrijdjes te hebben gekeken van zowel mijn papa als mama ben ik tot de conclusie gekomen, dat ik dat van mijn moeder moet hebben. Dit om de volgende reden: Mijn mama doet dit 1x per jaar en weet niet te scoren (nou ja 1x, maar die word dan afgekeurd door mijn pap, hij kon het niet verkroppen dat zij wel scoort en hij niet). Mijn papa traint 2x per week zijn hele leven lang en die weet ook niet te scoren. Daarom kies ik in dat geval voor mijn moeder.

Tot de volgende week!

Marijn Pijper (mascotte van d2).